Perşembe

Yorgunum...

Aslında sana günlüğümün son ik gününü yazmak isterdim... ama bi baktım yaklasık 5 sayfa olmus ya da gecmiş.. acıkcası surekli dile getirmekte istemiyorum bu olayları...hatırlamak dahi istemiyorum.Paylaşacak çok az kimsem var ve onlarda bana akıl veriyorlar .Nasıl mı? 'değmez çağla'..sözleriyle.Nedense çok haklılar...
Farklıydı,farklıydık..Meğersem tek kişilik düşüncelere kapılmışım.Hiçbiri isteyerek değil beni üzmemek için yapılmış meğer..nedir bu acıma duygusu mu? Kıramadım diye bi başlangıc yapılır mı? ne bu çocuk oyuncağımı?Sonrası gelmez mi insanın aklına? Eninde sonunda kırılacak bir kalp vardır ortada ve kırılmıştır zaten paramparça...Rüyasını bile gördüm ne ilginç değil mi? Biraz fazlaca iştahsızım okdr kalbime akıttım gözyaşlarımı sanırım mideme dokundu...Yemek bile yiyemiyorum..Kaldırması zor... Ezginin Günlüğü ne demiş'aşk hiç biter mi?' demekki neymiş bitermiş...ya da hiç başlamamış,başlatamamışsın...
tamam herseyi gectim ben sucluyum diyelim...Şimdi aynılarını ben yapsam,ne düşünür acaba karşımdaki?aynılarını diyorum...Desem ki sana ihtiyacım varken bıraktın beni böle böle olmak zorunda oldu ve öyle de oldu...Artık benim için o var... Neyse dediğim gibi takmamalıyım artık,takmayacağımda...Her şarkı benim için söylenmiş sanki...affet nefret ettim senden...yalan söyleme bana gözlerin anlatıyor herşeyi,aşk nefrete ne yakınsın...
Kimseye kızmıyorum kendimden başka?Neden güvenir ki insan ne gerek vardır umut bağlamaya...Gün geçtikçe öğreniyorum hayatı ve gücüm artıyor...Ve bu yüzden hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ...Çok az zaman var buna.Tanıyorum kendimi,bir kere kırıldı mı kalbim bi daha zor hemde çokk...
Bitti...senle ben ayrılıyor birbirinden bir 'ben' kalıyorum kelimelerden...

Hiç yorum yok: