Cumartesi

Uzun bir aradan sonra

Garip günler geçirdim garip zamanlar..kendi kendimle boğuşur oldum ... kayboluyorum bi yerlerde,bir şekilde... farkına vardığımda ise çok gecikmiş oluyorum.Bir mutluyum iki mutsuz... Geçmişten kaçış ya da kurtuluş diye bir şey kalmadı artık... Çünkü umrumun çok dışında gelisti olaylar.. hala da gelişiyor.. korkuyorum çoğunu yaşarken..gözlerden uzak,gözlere yakın... ellerim soğuktur çoğu zaman.Ben bu durumu psikolojik olarak değerlendiriyorum.. tepkilerimi dısarıya veremediğimde ellerim devreye geçer adeta... o yüzden hep soğuktur.. ya içimi dökemem dısarı yutkunurum ya da bakarım öyle boşboş.. aslında dolu...anlatılmıyo ki işte.. ne zaman konuşabildim ki ben.. kim dinledi beni? ben anlatabildim mi peki.. evet haklıydı bu sözdü söyleyen...neydi söz düşünüyorum hemen.. hiçbir zaman birbirimizi tanıyamayacağız.. evet gerçekten tanıyamacağız.. ben bile kendimi tanımıyorken beni tanımanızı beklemem saçmalık olmaz mı??saçmalamayı seven veya saçmalamayı adet edinen biri için pek de saçma olmaz ki.. işime geldiği zaman işime geldiği kadarım sanırım...

1 yorum:

süpriz(: dedi ki...

30 mart pazartesi gününü yazmalısın bence:)