Çarşamba

İstemiyorum Kendimi

karamsarlık diz boyu bugünlerde.. yazmıyordum ne zamandır içime atıyorum sözlerimi yine.. Nazım'ın da dediği gibi,ceset torbası oldu yüreğim.. haftanın yedi gununden dört günü hastayım muhtemelen hastalık hastası olaya adayım.Güçlü değilim , güçlü hissetmiyorum kendimine zamandır... Üçten sonra saymayı unuttum başıma gelen güzel olayları... Dilim susuyor da gözlerim kin kusuyor bazen..kinlendiğim kimse olmamasına rağmen.. hayatadır belki bu öfkem emin değilim.Çok yoruyor çok yıpratıyor beni.ama suclu benim.. ne beklenir ki hayattan acımasız işte... umutları insanın bitarafına dizip gülüyor sadece... kapanan kapılara sayamadım da açılan bi tanesini bulamadım.. hep kendi kapılarımı yanımda tasımak zorunda mıyım?? sanırım bi süre arkadan bakan olacagım,gidenlere el sallayan... mecalim kalmadı ki ugrasmaya.. ne hayallerle ne insanlarla... meçhul bi hayat sürerim belki daha fazla gülümserim boylece... yoksa bu sekilde devam edersem bi gün gamzelerim oldugunu bile untabilirm...kmse yokmuş,herkes varmış...ben herkesin yok olduğu bi yerdeyim sanırım...Soyutladım kendimi,soyutlandım .... sanırım boylesi daha iyi... okdr bıktım ki canım en sevdiğim seyleri bile yapmak istemiyor..yaptıralamıyorum da zaten... hani o çağlanın en sevdiği... hani şeker gibi çikolata gibi... büyüdükçe yerini daha farklı seylerin hayallerin aldığı ümitleri... neyse... o kadar şevkim kırıldı ki ... uzanmaya çalıştığım dallara el sallar oldum... onlar gökyüzüne uzanırken benim ellerim yerin dibine geçmiş... bunaldım... istemiyorum...istemiyorum...istemiyorum işte... belki ki kendimi...