Perşembe

cebimde kalmış mıyım?

yüzüm kırışmış yanlışların yalanların arkasında... hangi hikayenin hangi parçasında kaldığımı bulamıyorum..geçmiş beni gelecekten çalıyor gibi sanki... hapsoluyorum biyerlere kendimi kaybediyorum yeni umutlarımda kalan kısımlarımı...düşünmekle yoruluyorum artık...Yorulmadan susmuyo haykırışlar...Boş bakıyorum hayata,eskitiyorum uyeni sayfalarımı.yok yere sarartıyorum belki..sarıyı sevmiyorum oysa...Sarmayın bana...sen o diğer öbürü... konuşamıyorum kelimeler tıkılıyor yine boğazıma...Bunalım mıyım,olmalı mıyım...Hayat denen zımbırtıyı abarttıyo muyum, ya da yaşayabiliyor muyum layıkı ile...geçtii...geçtii..klasik sözümdür ki bu benim.. geçen ne peki... özledigim geçenler mi, yok gelmeyenler mi hayatıma...kalemimi özlemeye başlamışım meğer... defterlerimi tüketmişim kelimelerim bitmemiş hala...dökemiyorum içimi,bitiremiyorum beni yiyip bitiren zehrimi... Anlam veremediğim gelişmeler sonu gelmeyen yenilişler...kararını benim veremediğim mahkemeler yaşıyorum..tanıksız,kanıtsız...olması gerekeni yaşıyım diyorum,dağınık bırakıyorum herşeyi...ilerlemiyo bu tren...hayat denen ve vagonlarında yeni sorular taşıyan bu tren işte... kurtulamıyorum...kanatsızım üstelik uçamıyorum da...sadece gökyüzüne bakabiliyorum...umut var , var da ...umut edicek bi çağ kaldı mı acaba elimde.. durun ben bi bakayım ceplerime...

Hiç yorum yok: