Perşembe

Matematik gibidir hayat.Hata affetmez

Yoruldum.Gerçekten yoruldum.Yine seçim yapmak zorundayım yine vazgeçmek.Ama bu sefer gerekli olmadğı halde ailemin bana bir bedel ödetme isteği üzerine yaşıyorum bu lanet olas duyguyu.Artık sormaktan sorgulamaktan da vazgeçmek üzereyim neden neden neden diye.Ne yazıkki ailemizi biz seçemiyoruz.Kendimi çok fena bir kültür çatışmasının içinde buluyorum.Verdiğim kararları bu yüzden oturtamıyorum ve asla mutlu olamıyorum.İçkiden nefret ediyorum.Tam anlamıyla nefret.Çevremde yarattığı etkiden ve insanların kendilerini güçlü , cesaretli sanmalarını bu yüzden.Bunu ispatlamak istemiyorum çünkü acı olur sonu eminim.
Ve hala alışamadım sürüp giden hayatıma.Bana kalsa bu hayat benim olamaz.Kendimi gerçekten misafir hissediyorum biraz uzun kalmış ama artık gitmesi gereken.Evini ve gerçek kimliğini bilmeyen bir misafir.Peki nasıl bulabilirim kendimi.Gerçekten bu muyum ben, bu kadar mıyım?Benim yaşam alanım neresi,ailem bunların neresinde,ne zaman tanıyacağım benliğimi offf... git gide yabancılaşıyorum,yabancıyım kendime.
Yine de hala direnebildiğime inanamıyorum. Sanırm bana bahşedilemeyecek kadar cesaretliyim,inatçıyım.Bu inadım neden mi? Çok basit,mutlu olmak için tabiki de.Ve kendime güvendikçe de vazgeçmeyeceğime inanıyorum.
Benden daha iyi daha güvenilir bir kıdemde olmayan birinden hayat dersi almak-almak zorunda kalmak,mahsur olmak-öyle acı ki...Bunu bile bile bu duruma mudahele edememek ise gerçekten yazık bir durum.Keşke doğruları söylemek böyle dolaylı yoldan başlayıp vazgeçmek gibi bir sonla noktalanmasaydı.
Ne var ki elimizde olanlar ve olmayanlar gerçeğini taşıyoruz hayatta.Elimde olsa... diye başlayan cümlelerin ardı arkası kesilmez. Oysa bir yerde yıkmak gerek tabuları.Sonuç itibaren el benim,benimse yutmak olmaz konuşulması gerekenleri.Ama henüz erken...Başlarsam asla sonlandıramam ve sondan geriye döner zaman,ilerlemez.Ya da sil baştan başlarsam eğer bu sefer tek başma kalacağımında bilincindeyim tamamen.4 kişilik bir tabloda köşeye sıkışmış mecburi bir bölümü oluşturmak zorunda kalabilirim.Ve henüz o kadar güçlü değilim.

Lütfen bana elimi geri verin...

Hayatımız bir matematik problemi gibi sanırım.Bizim doğumumuzdan hatta biraz daha once başlanır soru çözümlenmeye.Ama eğer başta yanlış yapılmışsa ve üzerinden satırlar geçmiş ben sadece sonunda bunu farkettiysem,sil baştan yapamaz kimse,yapılamaz.Son işlemi değiştirmek ne farkeder ki.Yanlış yaşamak zorundayız,yaşatanlar yüzünden...

Hiç yorum yok: