Perşembe

Nerdeyim , gören var mı ?

Nerden anlatmaya başlasamki.Birgün de çok şey değişiyor,hiçbir şey değişmiyor...Yıllar akıp geçiyor ama günler geçmiyor an geliyor ki.

Önce bugünden bahsedeyim biraz.Bugün malum bilindiği üzere TEGV de etkinliğimiz vardı. Yine saat 15.00 de buluştuk 17.00 de ayrıldık küçük dostlarımızla.Ali Eren ve Emir beni yine şaşırttılar.Sanırım beni seviyorlar yinede.Sınıfın en haylazları olsalar bile (: Henüz ben çocukken ve büyümek istemezken onların nasıl ablaları olabiliyorum bilmiyorum.Ama ben onlardan her gün yeni birşey öğreniyor ve imreniyorum.Bugün de etkinliğimizde en çok sevdiği insanların adını yazdılar ve yapmak istediklerini merak ettiklerini kendi posterlerinin üzerine karalayıverdiler.Hepsi Çağla Ablasını yazmış. Ali Eren ve Emir ayrıyetten beni öyle bir yere daha yazmışlar ki şaşkınlıktan konuşamadım (: Neymiş efendim benim evime gelmek istiyorlarmış çok merak ediyolarmış.Onlar ablası olarak seçti beni sanırım.Ahhh ah beni normal bir allahın kulu bulmaz ki (: özellikle de normal bir erkek!!! Yinede şimdiden seviyorum sizi teşekkürler.İyi ki sınıfımdasınız...

Şimdi ise Çağ'ın iç dünyasına inelim biraz.Hala kazan gibiyim.Kendimi köşeye sıkışmış ve kaçmaya delik bulamayan bir fare gibi hissediyorum.Sürekli rüyalarımda kaçıyorum koşuyorum bavul hazırlıyorum ama gidemiyorum bir türlü.Ama dün gidiyordum.Kimden gitmem gerektiğini henüz bilmesemde sonuçta birilerinden veya birşeylerden kaçıyordum.Bu kadar sorumluluk fazla bana. Ne istediğimi ne yapmam gerektiğini hiçbirşey bilmiyorum .Önümü göremiyorum...Ama rüyalarımdan çok etkilendiğim kesin ve her akşam bir hayalet görüyorum rüyamda.Aynı hayaletin aynı gölgesi.Kendime yaptığım işkenceye doyamıyorum.Burdan tebrik etmek gerekir sanırım beni.Ben artık gölgelerde kaybolmak sadece umutlarımla yaşamaktan korkuyorum.Artık umutlarımı , hayallerimi gerçeğe dönüştürebileceğime inanarak yaşamak istiyorum.Bir ışık ya sadece bir ışık.Nerde kaybolduysam ortaya çıkmalıyım artık.Beklemekten yorgun düşüyorum.Her gün yakınlaşan bir uzaklıkta kararıyor heryer yine bir sözün aydınlatmasını bekliyorum ama geçici mi?evet geçici biliyorum.Gözümü açtığımda acabalarla uyanmak istemiyorum.Ben güven duygumu kaybettim arıyorum ama kimde unuttum onu da bulamıyorum.Bugün İreme bir tarifte bulundum.Yok mu dedim bunun bir oluru yok mu bu kağıttakilerin bulunduğu bir bedende atan bir kalp? cevabımı aldım oturdum aşşağıya.

Ben en kısa zamanda kendimi bulmalıyım.Nerdeysem, belki de artık orda kalmak istemiyorumdur.Yetkililere duyrulur!!

İki hafta sonra Çağ ve ailesi İzmir yolcusudur çünkü abisinin yemin töreni vardır.

Hoşçakalın....

Hiç yorum yok: