Pazartesi

Çağın gündeminden

İç sesler insana kafayı yedirtebilir sanırım.Bazen o kadar karışırki sesler birbirine hoppala,çığlık çığılığa ya da kargacık burcasık uğultular oluşuyo kulaklarımda.Bunu sıkça yaşamaya başladım.

Ama artık korkmuyorum ya da kimseye karşı sorumlu hissetmiyorum kendimi.Ya da kimsenin yanımda olmasına ihtiyaç duymuyorum.Bu işin özeti büyüyorum sanırım.


İçime atıyorum ama dışıma vuruyo tepkilerim.İçimden konuşup,mimiklerimle komik hallere düşüyorum belki de.Ama karmançorman bişey oldum.


Yazasım var ama anlatamıyorum ki pufff...Hüzün kovan kuşu gelsin en iyi...

Yazarım ya arada... Buralardayız daha!

Hiç yorum yok: